Huis van Liefde

’k Ben ontzettend druk met de liefde. Zo druk dat ik mijn startende internetverslaving op slag liet verslappen. (Gelukkig heb ik wel gelet op mijn olieverbruik: die kuiten, tjonge!)
De liefde. Dat gaat ook om energie, toch? En die gaat, in gunstige gevallen, niet ten koste van de aarde. Alhoewel; we leggen in ons leven heel wat kilometers af om bij onze geliefden te zijn. Als we ons erin mee laten slepen, kopen we ook vanalles onder het mom van de liefde (al begrijp ik de laatste jaren beter en beter dat het ’m niet zit in dure cadeaus, noch in mooie (onder)kleding). Een ’Simply Love-Actie’ rond valentijn (met ideeën hoe je je liefde kunt verklaren zonder co2) lijkt me wel wat.
Anderzijds krìjgen we vaak enorm veel energie van de liefde. We hebben - zeker als we regelmatig zoenen - een hogere weerstand en kunnen emotionele tegenslagen beter aan. Mensen met duurzame liefdesrelaties blijken (statistisch gezien) langer te leven. En hoewel de cynicus zal zeggen ’Ja, en dat kost de aarde dus meer energie, zo’n langlevende vervuiler’, een gelukkig liefdesleven gun je het toch iedereen?
Liefde heeft ook een keerzijde. Je kunt haar kwijtraken. En dat kost energie. Het kwijtraken zelf en vooral ook de existentiële angst om haar kwijt te raken. De toeren die we uithalen om vooral niet gekwetst te raken in de liefde. Kunnen we daar een (negatieve) energiemeting voor maken?
Hoeveel energie creëer je wanneer je bijdraagt aan meer liefdevolle levens om je heen? Wanneer je mensen helpt in het vinden van manieren om hun gebroken harten te helen? Wanneer je je eigen angst (energielek) durft te erkennen en de beweging leert maken om naar de ander uit te reiken (warmtepomp)?
Volgens mij kan daar geen thermopane-raam tegenop!

Leuk profiel, Inge, leuke stukjes schrijf je ook! Om je vraag over het aan- en uitzetten van verlichting (25 februari) te beantwoorden: De Mythbusters van Discovery Channel (http://dsc.discovery.com/fansites/mythbusters/mythbusters.html) hebben eens een aflevering aan deze vraag gewijd. Het bleek dat het zelfs bij de minst rendabele soort verlichting al na een paar tellen zin had om die uit te zetten. De onderbouwing was goed in beeld gebracht en geloofwaardig. Ik zou ze gewoon altijd lekker uitdoen!
grt,
Jan

Beste medestrijders,
Deze week rake confrontatie met mezelf….Het is net als bij m’n trainingen, waar ik steeds uitleg aan studenten dat het zinvol is om aan het begin een nulmeting te maken (bijvoorbeeld van je vaardigheid in het coachen): hoe meer ik leer over waar mijn eten vandaan komt, wat er allemaal aan plastic bij komt kijken, hoe gemakkelijk ik toch nog grijp naar mijn auto (even kindlief wegbrengen naar feestje, zo vervelend als ze doorweekt aankomt daar….)….hoe groter mijn ergernis over mezelf. Ik voel me een sukkel. Bewust onbekwaam!
- Waarom lukte het me nog niet om een fatsoenlijke regenpijp naar die (lelijke, bij mijn moeder uit het hok geviste plastic !) regenton te maken?
- Hoe zorg ik ervoor dat ons eten alle noodzakelijke voedingsstoffen bevat die hier uit de buurt komen (kind klaagt over buikpijn; komt ze vitaminen tekort?), èn biologisch geteeld zijn, èn betaalbaar? (èn hoe maak ik dat lekker klaar met zo min mogelijk energieverbruik?).
- De leen-broodbakmachine geeft naast de heerlijke geur van versgebakken brood ook buikpijn: drie uur energieverbruik voor een klein broodje!!
- En de peterselie èn bieslook in die geinige keukenkruidenplantenhangertjes die ik bij een workshop permacultuur gemaakt had van plastic spa-flessen, trekken het ook al niet.
- Nog steeds geen werk gemaakt van het isoleren van mijn dak en de subsidieaanvraag voor zonnepanelen heb ik ook al laten sloffen!!!
Archchchch.
Een paar kleine lichtpuntjes: kinderfeestje met inhoud (waar dochterlief leerde naaien met naald en draad om een kledingstuk te pimpen naar eigen inzicht, met knopen, lint, vilt, frutsels), ecobal naar tevredenheid uitgetest en eerste wasje van dit jaar buiten laten drogen (heerlijk, die zon), fietstassen op de kop getikt via marktplaats (de oude zijn tot op de draad versleten), eerste buitenactie om het (natuur)bewustzijn van studenten te prikkelen: een perfecte middag in de Genneperparken…
Ambitie voor de komende week: thermosfles mee naar het werk om energie te besparen bij de thee; poolen als het kan (dus nu in gang zetten); computer- en televisiegebruik halveren; veel duurzame (vriendschaps)energie opwekken en ontvangen.
Stap voor stap.

Dacht ik het zo goed te doen, lees ik net dat kaarsjes ook van olie gemaakt worden. Zucht. Ik heb nog een lange weg te gaan. En veel te leren.
Ok. Wat vandaag gedaan in het ’kom-los-van-mijn-energieverslindende-levensstijl-proces’? Brood in boterhamtrommeltje mee naar het werk; gefietst (weer twee keer regen!); heerlijk pianogespeeld (al weet ik niet of de buren ook de associatie ’heerlijk’ kregen bij mijn geploeter op Satie); de gister teveel gekookte aardappeltjes samen met bio-vegaballetjes in zelfde pannetje gebakken; lichten en computers op mijn werk uitgedaan overal waar ik kwam. Brengt me bij een dilemma: een cursist vertelde me onlangs dat het uitdoen van tl-lampen in klaslokalen, helemaal niet zo duurzaam is als kort daarna iemand anders ze weer aan doet. Hoeveel tijd moet er tussen zitten voor het wèl zin heeft om lampen uit te doen?

We zijn nog maar net begonnen en ik voel me al een winnaar!!! Vandaag gefietst, gegeten bij kaarslicht gezellig!), kookvocht opgevangen om morgen aan mijn planten te geven; gister gepoold, gefietst, kliekjesdag gehouden…..zal ik morgen mijn nog-niet-uitgeprobeerde-ecobal eens testen?