oliefantoom

Windenergie? Gebakken lucht!

De VVD is blijkbaar óm. In het lijsttrekkersdebat op 1 maart liet Rutte er in ieder geval geen twijfel over bestaan, dat windturbines een slechte investering zijn in een postfossiele toekomst. Ze kosten meer dan ze opleveren - vooral subsidie - en bij de vermindering van CO2-uitstoot spelen ze geen rol van betekenis.

Hoewel niemand erop zit te wachten om een rijtje van die reuzen in zijn achtertuin te krijgen - binnen gehoorsafstand, staat de doorsnee fossiele consument vrij positief tgo. windmolens. Sommige mensen vinden die zoevende gevaarten zelfs mooi en een aanwinst voor het landschap.
Over smaak valt niet te twisten, maar wat veel mensen niet beseffen is dat windturbines altijd een bijna volledige back-up nodig hebben (80 à 90%) van conventionele centrales. Als er te weinig of teveel wind is staan ze stil - 70% van de tijd - en wordt er geen stroom opgewekt, terwijl de economie en de huishouding toch gewoon willen doordraaien.

Bovendien is de stroom die windturbines leveren van bijzonder slechte kwaliteit, want grillig en variabel, terwijl de industrie en de consument graag een constante spanning uit het stopcontact zien komen. Conventionele centrales kunnen dat heel goed voor elkaar krijgen, maar als je windturbines aan het net hangt, maak je de zaak nodeloos ingewikkeld en duur, doordat je een groot deel van de capaciteit van de centrales onbenut moet laten en voor een deel moet gebruiken om de pieken en dalen in de windstroom glad te strijken. Dat voortdurend op- en afschakelen van de centrales maakt de hele elektriciteitsvoorziening uiterst kwetsbaar en hoemeer van die molens je aan het net koppelt, hoe instabieler het geheel wordt en hoe groter het risico van storingen en black-outs.

Deskundigen roepen het al jaren: je energievoorziening baseren op wind is vragen om problemen, maar zoals gewoonlijk dacht de politiek het weer beter te weten. De VVD is tot inkeer gekomen, nu moeten Groen Links en de PvdA nog overstag. Dan kan het energiedebat weer met objectieve argumenten gevoerd worden in plaats van met banvloeken van de kansels van de groenekousenkerk.

Je persoonlijke aanspraak op olie proberen in te perken is mooi, maar het tikt pas echt aan als ook de grote energieslurpers daaraan meedoen. Met de verkiezingen in het vooruitzicht denk ik bijv. aan gemeentes en de voornemens van politieke partijen om de ingezakte economie eens flink te gaan oppeppen.

Als overheden aan ’t stimuleren slaan, kost dat geld en anders dan bij particuliere initiatieven is dat geen eigen geld, maar geld van belastingbetalers. Weinig mensen voelen zich geremd bij het uitgeven van andermans geld. Het moet heerlijk zijn om een mooiklinkend plan te verzinnen en dat dan van gemeenschapsgeld te laten realiseren, zonder enig persoonlijk risico. Politici hebben dit tot een kunst verheven en als zij halverwege geld tekort komen, valt er altijd nog wel ergens een tariefje hier, of een heffinkje daar te verhogen en anders lenen zij het verschil er op kosten van de gemeenschap gewoon bij. Zo blijven wij - en onze kinderen - als burgers eeuwig opgezadeld met de financiële nasleep van prestigieuze hobbyprojecten van onze gekozen vertegenwoordigers.

Maar toen kwam de kredietcrisis. Banken raakten in de problemen, consumenten begonnen te consuminderen, bedrijven zetten minder om, de bouw en de huizenmarkt stagneerden en daarmee zakten de inkomsten van de overheid in elkaar. Geldschieters, veelal in het nauw geraakte banken en pensioenfondsen, haakten af bij de financiering van grote bouw- en infrastructurele projecten en die gingen opeens niet door.
”Prachtig!” ben je als postfossiel geneigd te denken, want hoe minder er gebouwd en in de grond gewroet wordt, hoe minder energie er wordt verspild, hoe meer natuur er overblijft en hoe meer geld er beschikbaar is voor het aflossen van de schulden van eerdere prachtplannen.

Maar nee hoor, roept de politiek. Wij hebben juist méér geld nodig, want er moet nog zoooooveel gebeuren. Een windpark bij Urk, een NoordZuidlijn in Amsterdam, een nieuwe sluis bij IJmuiden; alle musea moeten nog gerenoveerd, het wegennet moet worden uitgebreid enne… het onderwijs moet op de schop en de zorg…
Maar ja, er is voorlopig geen geld, dus als postfossiel stem je op 3 maart - en straks ook op 9 juni - natuurlijk NIET op een partij die nóg meer van hetzelfde wil gaan DOEN. Als postfossiel heb je ontdekt, dat je de geijkte dingen juist moet LATEN. Het gaat erom andere dingen te doen en de dingen anders te doen en dat hoeft niet eens veel te kosten.

Hallo postfossielen,
Ik ben nieuw op deze site en wil een bijdrage leveren vanuit een financieeleconomische invalshoek.
De wereldeconomie drijft op olie. We staan aan de vooravond van een ’oil crunch’, dus onze wereldleiders kunnen na de eerste kredietcrisis proberen de consumptie te stimuleren wat ze willen, de groei is er uit, met name in de westerse industrielanden. Die kampen bovendien met hoge schulden en tekorten en sommige Europese landen staan in feite met hun rug tegen de muur.
Ik ben benieuwd waar dat dit jaar op uitloopt en hoe snel een volgende crisis zich aandient. Daarover binnenkort meer.